Powered by EverLive.net
log in
 

Πέτρος Μαυρογιαννίδης

Από πού να αρχίσω να σας λέω!

- Το έκανε το θαύμα της. Αυτή η άτιμη υπερομάδα που πλέον, ολοκλήρωσε τους λόγους για τους οποίους θα την θυμόμαστε για πάντα, όταν κλείσει ο (ακόμα σε ισχύ) κύκλος της. Μην απορήσει κανείς αν τα πάρει πάλι όλα. Πέρασε στους 8 εκκωφαντικά. Την τρέμουν όλοι πλέον, ακόμη περισσότερο. Είναι στον τελικό του Κυπέλλου και κάλυψε σχεδόν τη διαφορά από την Ρεάλ Μαδρίτης στο πρωτάθλημα. Χωρίς να έχει σημασία για το μέγεθος της πρόκρισης, το τι θα κάνει από εδώ και πέρα σε όλους τους θεσμούς.

- Δεν διαφωνώ καθόλου με όσους έλεγαν ότι έκλεισε ο κύκλος της μετά το 4-0. Διαφωνώ μόνο με τη σιγουριά. Όταν παίζει αυτό το τρένο, οι πιθανότητες του 10%, γίνονται αυτόματα, τουλάχιστον 20. Γι’ αυτό στην Άρσεναλ που επίσης ήθελε 4-0 για να περάσει, η πρόκριση έδινε 41 απόδοση και στην Μπαρτσελόνα 11 και μετά από λίγο 8! Γιατί την πίστεψε ο κόσμος, επειδή είναι αυτή που είναι.

- Γιατί είναι αυτή η ομαδάρα που πολύ λίγο καιρό μπορεί να ξαποστάσει, αλλά πάντα προς τη δόξα συνεχίζει να τραβά. Την οποία δόξα, την έχει και κάμποση.

- Ο Νεϊμάρ για παράδειγμα, είχε ψυχρό βλέμμα, ακόμη και μετά την γκολάρα με το φάουλ. Έπαιξε και για τον Μέσι είπαν πολλοί. Στην υπερβολή του, είναι σωστό αυτό. Ο μόνος που είχε κρύο αίμα κι έδειχνε ότι θα το πίστευε, ακόμη κι αν το ματς ήταν 3-1 στο 92, ήταν αυτός.

- Ο Μασεράνο, που είπε ότι έκανε φάουλ στον Ντι Μαρία, πρέπει να έκανε την κούρσα της ζωής του σε αυτή την ευκαιρία της Παρί, μετά του Καβάνι το γκολ και το χαμένο τετ α τετ. Στη λογική ότι «αν το βάλεις θα αποκλειστούμε από τώρα, οπότε δεν θα σε αφήσω. Θα τρέξω, όπως δεν έτρεξα ποτέ».

- Ο Έμερι, έκανε έγκλημα. Απίθανο για την κλάση του και την εμπειρία του. Ακόμη κι εμείς που ξέρουμε το ένα δέκατο από αυτόν, δεν θα βάζαμε την ομάδα να κάνει άμυνα απέναντι στην Μπαρτσελόνα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Κάτι θα ήξερε, κάτι θα είχε στο νου του που δεν του βγήκε τελικά. Απλά αναρωτιόμαστε τι…

- Ο Λουίς Ενρίκε έκανε με την ανακοίνωση του τέλους του, τους παίκτες του να σκυλιάσουν. Έφερε ένα τσικ πιο μπροστά την ομάδα του με τον Ραφίνια κι όταν είδε το έδαφος του Έμερι, το εκμεταλλεύτηκε απόλυτα. Μπράβο στον «λίγο» όπως τον είπαν.

- Πάμε τώρα και στην αγαπημένη συνήθεια στην Ελλάδα, που ποτέ δεν μας αφήνει να χαρούμε το οτιδήποτε. Τα διαιτητικά δηλαδή και οι άλλες θεωρίες συνομωσίας. Το δεύτερο πέναλτι όντως δεν υπάρχει (όχι το πρώτο). Αλλά δεν με νοιάζει ρε αδερφέ. Και για το συγκεκριμένο ματς, χαίρομαι που η ομάδα μου στην Ισπανία είναι η Ρεάλ και όχι η Μπάρτσα. Για να το χαρώ ακόμη περισσότερο και για να «βοηθήσω» έστω κι έναν ακόμη να καταλάβει ότι αυτή είναι η μπάλα. Οι χαρές της και οι λύπες της, είναι τέτοιες που θυμόμαστε τι κάναμε, που ήμασταν, τι μέρα ήταν και με ποιους τη ζήσαμε, όταν συνέβη το όποιο περιστατικό. Βέβαια δεν έχω ιδιαίτερες απαιτήσεις και προσδοκίες. Μιλάμε για μια χώρα που έβγαλε τον τελικό της Πόλης στημένο, το Ευρωπαϊκό της Ελλάδας επίσης, λόγω λέει Ολυμπιακών Αγώνων (!) κι άλλα τρελά. Στο τέλος τέλος, δεν με νοιάζει ρε αδερφέ. Γιατί στο 6-1 πήγα να σπάσω το γραφείο, τον υπολογιστή, να αγκαλιάσω όποιον ήταν δίπλα μου, να πλακώσω άλλους που λόγω δορυφόρου είδαν και φώναξαν το γκολ 2 δευτερόλεπτα νωρίτερα από μένα, να προλάβω να απαντήσω σε μηνύματα και τηλέφωνα από φίλους που σχολιάζαμε το ματς και πάει λέγοντας. Λέγοντας για μας, κλαίγοντας για άλλους.

app store logo
android